Award voor Morganfield!

Het loopt tegen het einde van het jaar en je kunt de televisie niet aanzetten of geen krant openslaan of de awards vliegen je om de oren. Dat is best aardig om te zien of te lezen. Voor de ontvanger van de award is het helemaal dikke pret. Zelf heb ik meegmaakt dat één van mijn projecten ooit de Computable IT Award of Excellence voor het beste IT project van het jaar heeft gewonnen. Geloof me…. Dat is leuk! En ook zakelijk leggen dit soort Awards je geen windeieren. Iedere positieve publiciteit draagt ten slotte bij aan het Imago van je organisatie. Maar heeft Morganfield dan in 2009 geen Award gewonnen?

Helaas niet! Alhoewel…… Ik zit inmiddels meer dan 25 jaar in het vak en ik heb nog nooit zo het gevoel gehad dat we goed bezig zijn. Eigenlijk voor het eerst zie ik een balans tussen de zakelijke belangen, de menselijke belangen en de omgeving waarin wij acteren. (Grappig hè, daar zijn ze weer: People, Planet en Profit uit de MVO-wereld) Wat mij betreft hebben we in 2009 dus bereikt wat we wilden bereiken. Maar, een award hebben we niet gewonnen. In eerste instantie dacht ik dat dit komt omdat we nu een gevoel hebben (lastig meetbaar) en slechts over goede vooruitzichten beschikken. Een belofte zijn is tenslotte toch iets anders dat iets gepresteerd hebben. Maar dat blijkt tegenwoordig geen excuus meer te zijn om geen Award te winnen.

Pas geleden is Robert Gesink uitgeroepen tot wielrenner van het jaar 2009. Nu zit ik niet echt in de wielrennerij en de naam Robert Gesink zei mij weinig, dus heb ik het even opgezocht. Robert is afgelopen jaar zowel in de Tour als in de Vuelta gestart. Gestart! Want beide wedstrijden heeft hij, door een ongelukkig contact met het asfalt, niet uitgereden. Dit lijkt mij dus meer een prijs voor een niet ingeloste belofte dan voor een geleverde prestatie. Trouwens verleden jaar was hij ook al wielrenner van het jaar en het jaar daar voor was hij de belofte van het jaar! Nu weet ik wel dat de wielrennerij een hele rare wereld is. Niet alleen is de definitie van een ‘schone’ wielrenner: een wielrenner die nog niet betrapt is, maar in die wereld verschijnt er niemand aan de start als er niet eerst flink wat Euro door meerdere handen is gegaan. Maar…. Dit is toch geen uitzondering.

Verleden week werd de misschien wel meest prestigieuze award ter wereld uitgereikt. De Nobelprijs voor de vrede. En dit jaar werd hij toegekend aan een president die nog geen negen maanden op zijn troon zat en verwikkeld is in meerdere oorlogen. Tijdens zijn bedankwoordje riep Obama zelfs andere landen op zich actiever in te zetten en een grotere inspanning te leveren in deze oorlogen. De prijs ging dus naar de president van het land dat al sinds jaar en dag van iedere Euro die wereldwijd aan oorlogen wordt uitgegeven minstens 10% voor haar rekening neemt. Maar eerlijk is eerlijk….. Er is dus geen land ter wereld die zich uit zoveel brandhaarden kan terugtrekken als de VS. Ook hier wordt dus de potentie beloond. En Morganfield heeft potentie genoeg.

Maar welke award zouden we dan moeten winnen? Voor welke van de honderdduizenden prijzen komen we in aanmerking? Volgende week de gouden Loekies? Niet echt. Een Oscar? We maken helemaal geen films. Maar dat maakt ook eigenlijk niet uit. Je kunt toch gewoon een nieuwe award in het leven roepen die precies past bij het feestje wat je wilt geven. Afgelopen week heeft Mies Bouwman, ter ere van haar tachtigste verjaardag, de Avro Televizier Oeuvre prijs gewonnen. Had u daar al eens van gehoord? Nee? Logisch de prijs bestaat ook helemaal niet. Hij is speciaal voor dit feestje verzonnen! Wat dat betreft kunnen we voor Morganfield wel een award verzinnen.

Maar wie moet deze prijs dan toekennen en uitreiken. Waar vind je een organisatie die dat wil en kan doen? Ook dat probleem is makkelijk op te lossen. Dat doen we gewoon zelf!
Al een aantal jaren kennen we in Nederland de Musical Awards. Heeft u de uitreiking hiervan al eens gezien? Moet u eens naar kijken. Dit is het feest der zelfbevlekking. Musicalsterren en producenten die constant roepen dat ze zo geweldig bezig zijn. En het hoogtepunt is de laatste award van de avond.
“Dames en heren, de Joop van de Ende Muscical Award voor de beste Joop van de Ende musical gaat dit jaar……” (tromgeroffel, het openscheuren van een enveloppe….) naar een Joop van de Ende musical!!!!!!”. Dan volgt een minutenlange staande ovatie. Wij van WC-eend.........

Nee…. Ik denk dat we voor Morganfield vast wel een award kunnen regelen. Dat moet lukken. Maar zitten we er op te wachten? Voorlopig ben ik tevreden dat ik ’s avonds met een gerust geweten mijn hoofd te rusten leg.

Jop Kluis

23 december 2009:

Van de week werd ik er door een oud collega op geattendeerd dat deze column een feitelijke onjuistheid bevat. Ik moet toegeven dat ik, na te zwaar getafeld te hebben, mijn ergenissen van mij afschrijf zonder fatsoenlijke research te plegen. In mijn verdediging kan in aanvoeren dat ik de wereld van EPO-snuivers (spuiters/slikkers/rokers?) niet volg, maar dat blijft een excuus.
Inmiddels heb ik zijn claim wel nagekeken en.... Hij heeft gelijk Robert Geesink heeft de Vuelta WEL uitgereden.
Ik zal mijn leven beteren.